Klasik Arap belâgat metinleri, terim, kaide ve sanatları aktaran teknik eserler olmanın ötesinde, ilmî sözün hangi dayanaklarla meşrulaştırıldığını, kimlerin hüküm verme ehliyetine sahip sayıldığını ve muhatabın hangi bilgi konumuna yerleştirildiğini de gösterir. Bu çalışma, söz konusu yapıyı otorite, ehliyet ve muhatap eksenleri üzerinden incelemektedir. Câhız’ın el-Beyân ve’t-Tebyîn’i, Abdülkâhir el-Cürcânî’nin Delâilü’l-i‘câz’ı, Sekkâkî’nin Miftâhu’l-ulûm’u, Kazvînî’nin Telhîsü’l-Miftâh’ı ve ...