“İhtiyar bir adama kalan son zaaf konuşmaktır. Çenem öyle bir açıldı ki oğlanın kulakları yoruldu, ama benim hatam
değildi. Bu kadar uzun yaşamamam, bu kadar çok ölüm görmemem, beynimin her köşesine bu kadar çok hikâye sıkıştırmamam
gerekirdi. Hepsi birbirine bağlı ve bir kere başladım mı anlatmayı bitiremiyorum çünkü birinin ağzı ötekinin kuyruğuna yapışıyor. Hastalık
senesinde, geriye bir tek ben kaldığımda, kendimi bir hikâye anlatmaya başlayarak kurtardım. Ölüm araya kendi ...