“Galiba anlıyorum. Hayat gizlenecek bir şey değil. Hayat güneşe çıkarılır. Sofraya konur. Paylaşılır. Kutlanır. Değerli olan, herkesin kendisi gibi olması. Tıpkı kardan adamımızın üstüne koyduğumuz eşyalar gibi... Gölge, sonunda bir şeyi anladı. Bizi korkutabilir. Kapılarımızın önüne kadar gelebilir. Sokaklarımızda gri arabalarıyla dolaşabilir. Ama bizi yıkamıyor. Aramıza giremiyor. Biz büyükannemin örgüleri gibi rengârenk yünlerle yapılmışız. Sıkı sıkıya birbirimize dolanmışız.”
İnsa ...