Hüzün, yürek ateşinde erimiş, buhar olmuş dolaşıyor her yeri. Ağaçların dalları arasından süzülüyor, eski kiremitlere çarpıyor, tuğlalara, duvarların çatlaklarından sızarak kendisine yer buluyor. Sıvası düşmüş evin cephelerine sıva olmuş hüzün, üzerine badana tutmuyor.
Ölüm çok yüksekte sanıp yükseklik korkusu geliştiriyordum,
meğer kalp hizasındaymış.
Artık iki de bir penceresinden baksam,
içeriyi görebilirim sanıyorum...
Her veda zor olsa da en zoru anneye ...